اخبار

IMAGE برنامه سخنرانی دکتر عظیم فضلی پور در Kish Invex 2017
چهارشنبه, 12 مهر 1396
به گزارش روابط عمومی دفتر نمایندگی برنامه شایستگی مدیریت اتحادیه اروپا EBC*L ،{یازدهم آبان ماه نود و شش سخنرانی دکتر عظیم فضلی پور در مراسم Kish Invex 2017 با حضور مدیران و صاحبان کسب و کار و برندها  در محل جزیره کیش برگزار می...
IMAGE انتخاب شایسته ی دکتر عظیم فضلی پور، پدر علم برندینگ ایران و مدیرمسئول انتشارات متخصصان بدون مرز
شنبه, 01 مهر 1396
انتخاب شایسته­ ی دکتر عظیم فضلی پور، پدر علم برندینگ ایران و مدیرمسئول انتشارات متخصصان بدون مرز، به پاس تألیف و ترجمه­ی کتاب­های نوسازی برند، برندسازی شهری، برند سازی شهرهای کوچک و گردشگری، برندسازی حلال و...
IMAGE گفتگوی ویژه با دکتر عظیم فضلی پور: برند در فضای تجارت جهانی
چهارشنبه, 08 شهریور 1396
در این گفتگو به مسائل برند ملی،برندسازی در فضای تحریم و برجام،معاهده لیسبون، جایزه شایستگی مدیریت اتحادیهاروپا، ارزش گذاری برند، کپی رایت، اشتغال، اقتصاد مقاومتی، تجارت منصفانه و تبریز ۲۰۱۸ پرداخته شده است
IMAGE مقام بخش خصوصی: شفافیت صورت های مالی در بورس زمینه ساز سوددهی است
دوشنبه, 06 شهریور 1396
به گزارش خبرنگار اقتصادی ایرنا، «بهرام شکوری» امروز (دوشنبه) در نشست «نقش برندینگ در توسعه فعالیت های معدنی» در اتاق ایران افزود: برندینگ مزیت رقابتی را فراهم می سازد. برای نمونه سنگ آهن صادراتی کشور به دلیل...

برای ادامه مسیر سیاست های اقتصادی ایران در تجارت جهانی، روحانی باید بماند

96 003

سازمان تجارت جهانی (WTO) با اصول و قوانین خود به کشورهای عضو قدرت تصمیم گیری در فرایندهای تجاری جهان می دهد و کشورها در مسیر جهانی شدن و همچنین توسعه اقتصادی و صنعتی ناگزیر از عضویت دراین سازمان خواهند بود. امروز اقتصاد دنیا به سازمان تجارت جهانی پیوسته است.
پس از گذشت 20 سال از تاسیس این سازمان در حال حاضر 164 کشور عضو این سازمان شده اند و جدید ترین عضو فعال آن در حال حاضر کشور افغانستان است که به این ترتیب اکثر همسایگان ایران از اعضای فعال WTO محسوب می شوند.
هدف اصلی این سازمان تنظیم قوانین جهانی تجارت، تسهیل فرآیندهای تجاری و حل و فصل اختلافات اعضاست. به همین منظور اعضای این سازمان موظف به امضای 30 موافقت نامه اند و تمامی کشورهای عضو تعهداتی نسبت به یکدیگر دارند.
ایران از سال۱۹۹۵ درخواست عضویت ناظر دراین سازمان را ارائه کرده و در ۲۶ مه ۲۰۰۵ به عنوان عضو ناظر سازمان تجارت جهانی پذیرفته شد. اما هنوز راه طولانی برای عضویت فعال در این سازمان را در پیش دارد.
بعد از روی کار آمدن دولت یازدهم و تلاش هایی که این دولت در جهت تنش زدایی در فضای بین المللی انجام داد، که بلندترین گام در این زمینه توافق برجام بود. باردیگر بحث عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی به صورت جدی مطرح شد.
پروفسور عظیم فضلی پور دارای دکترای مدیریت استراتژیک برند از دانشگاه USC ایالات متحده، عضو شورای علمی سازمان جهانی علائم تجاری و عضو کمیته علمی سابق برند سازمان توسعه تجارت یکی از بهترین کارشناسانی است که می تواند در این زمینه اظهار نظر کند. فضلی پور با درجه دکترای حقوق دانشگاه سوربن فرانسه سال هاست کرسی تدریس حقوق سازمان تجارت جهانی و سازمان های بین المللی اقتصادی – سیاسی را در دانشگاه های معتبر جهان در اختیار دارد. ایشان در سال 2017 برنده جایزه جهانی هاینس فون فورستر در زمینه ارائه راهکارهای نوین سیستمی در اقتصاد بین الملل شده است. برای آنکه بدانیم ایران در رسیدن به WTO چه موانعی پیش رو دارد و چه راهکارهایی را می تواند اجرا کند با وی به گفت و گو نشستیم.
دکتر فضلی پور با همه انتقاداتی که به دولت های پیشین و دولت کنونی وارد می داند، معتقد است برای برای ادامه مسیر درست تجارت خارجی و استفاده از فرصت های اقصاد جهانی، دوره بعدی ریاست جمهوری هم روحانی باید بماند.
مشروح این گفت و گو را درادامه می خوانید.
روند پذیرش عضویت ما به صورت ناظر در WTO چگونه صورت گرفت؟
در سال 2005 که دکتر روحانی ریاست تیم هسته ای را به عهده داشت و کشورمان با سه کشور آلمان، فرانسه و انگلستان مشغول مذاکره بود. در مقطعی که مذاکرات به نوعی متوقف شده بود، آقای روحانی با زیرکی هرچه تمام تر پیشنهادی به جک استراو وزیر خارجه ا نگلیس که مسئولیت تیم اقتصادی را از میان آن سه کشور به عهده داشت، ارائه کرد که آمریکا دراجلاس بعدی با درخواست ایران برای عضویت در WTO که 11سال از آن می گذرد، مخالفت نکند و ایران عضو ناظر این سازمان شود و این اتفاق هم افتاد. من معتقدم این پیشنهاد اوج زیرکی و کیاست آقای روحانی بود و به همین دلیل در همان سال ها در مقاله ای ایشان را شیخ دیپلمات خطاب کردم.
در همان سال عضویت ایران، سازمان تجارت جهانی 34 قلم کالای استراتژیک به ایران معرفی و یک دوره 10 ساله نظارتی برای ما تعیین کرد. یعنی تا سال 2015.
گفته شد اگر ما بر این 34 قلم کالا و خدمات تمرکز کنیم، زمانی که عضو فعال WTO شویم، تراز بازرگانی ما مثبت خواهد بود و این یکی از مزایای عضویت در سازمان تجارت جهانی است که کشورها می توانند با تکیه بر داشته هایشان قدرت تصمیم گیری در تجارت جهانی داشته باشند.
از جمله این کالاها و خدمات، محصولات کشاورزی، معدنی، نانو، فولاد و صنعت گردشگری بود که دیدیم چه بلایی بر گردشگری ایران در دولت ها نهم و دهم آمد.
در حقیقت مسیر به ما نشان داده شد و 10 سال هم فرصت داشتیم. اما با این صنایع چه کردیم؟ برای مثال در حوزه IT زمانی که عضو شدیم یعنی سال 84 رتبه ما در ICT 54 بود و سال 92 هیچ جایی بین 133 کشور نداشتیم. در حقیقت ما مسیر عکس حرکت کردیم و نتیجه آن تماما به ضرر اقتصاد خارجی ما بود و متاسفانه امروز حرفی برای گفتن در فضای تجارت جهانی نداریم.
عوامل درونی و عوامل بیرونی که مانع عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی می شوند، چیست؟
ایران برای عضویت در سازمان تجارت جهانی نیازمند رای تمامی کشورهای عضو فعال است. تمامی اعضای WTO حق رای یکسان برای پذیرفتن یا نپذیرفتن کشورها به عنوان عضو در این سازمان دارند. باید دید پس از اتفاقاتی مانند حمله به سفارت عربستان، این کشور که امروز عضو فعال WTO است به عضویت ما رای خواهد داد؟ ما با این اتفاق رای عربستان، کویت، بحرین، قطر و... را هم از دست دادیم.
برخی اشتباهات ما تکرار اشتباهات تاریخی است. همین تفکری که به سفارت عربستان حمله کرد، در قرارداد ترکمانچای موجب از دست دادن بخشی از خاک کشورمان شد. وقتی به سفارت روسیه حمله شد تاوان سنگینی پرداخت کردیم و در قرارداد ترکمانچای تاوان ان را پرداخت کردیم. وقتی به سفارت انگلیس حمله شد تاوان سنگینی برای ان پرداخت کردیم. حتی ریشه حمله مغول ها به ایران هم به اقداماتی با همین تفکر باز می گردد که موجب پسرفت ما در جنبه های اقتصادی و سیاسی شد. کشتن تجار مغول در زمان خوارزمشاهیان خسارت جبران ناپذیری به کشور وارد کرد. متاسفانه ما از تاریخمان درس نمی گیریم.
با توجه به نظرات موافق و مخالف موجود در کشور نسبت به عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی، حضور ما در این سازمان چقدر ضرورت دارد؟
حرکت جهانی شدن یک حرکت غیر ارادی و تکوینی است و چه ما بخواهیم و چه نخواهیم، این اتفاق برای کشور ما هم رخ خواهد داد اما نحوه تعامل با این موضوع مسیر ما را پس از این واقعه مشخص خواهد کرد.
از طرفی برخی فضای WTOرا فضای سلطه می دانند و معتقدند سازمان تجارت جهانی سازمان سلطه گری است که قرار است اقتصادهای کوچک را خرد کرده و خود را فربه کند. این تفکر غلط در دو دولت قبلی احمدی نژاد وجود داشت.
این تفکر مانند تفکر شاگرد تنبلی است که در کلاس درس نمره خوبی نمی گیرد و بجای آنکه درس بخواند مدرسه را تعطیل می کند. یعنی منافع کل شاگردان کلاس را به خطر می اندازد چون نمی خواهد تلاش کند تا به سطح آن ها برسد.
این تفکر دولت های نهم و دهم باعث شد کشور ما سال ها به عقب باز گردد.
زمان برگزاری اجلاس داووس یا اجلاس وزرای سازمان تجارت جهانی همواره شاهد مخالفت هایی هستیم. هر پروژه ای در آغاز کار با موافقت ها و مخالفت هایی مواجه می شود و این روند طبیعی است. اما امروز ما ناگزیر از عضویت در wto هستیم چرا که 2/98 درصد تجارت کل دنیا در بین اعضای این سازمان جریان دارد. در حالی که کشور ما در این زمینه شبیه جزیره ای دور افتاده است. در شرایط کنونی که افغانستان هم عضو فعال این سازمان شده است و تنها کشورهای ضعیف و غیر سودآور تجاری از WTO مانده اند، وضعیت خوبی در تجارت خارجی نخواهیم داشت.
برخی از مخالفان این مسئله را مطرح می کنند که اصول حاکم بر سازمان تجارت جهانی مغایر با سیاست های اقتصاد مقاومتی و تولید ملی است این استدلال را چقدر وارد می دانید؟
این انتقاد اصلا وارد نیست. در فضای تجارت جهانی کشورها بر کالاهای استراتژیک و منحصر به فرد خود سرمایه گذاری کرده و آن را تبدیل به برند می کنند که تبدیل به سرمایه بنیادین می شود. در کشور ما کالاهای استراتژیک به صورت انبوه صادر می شود یعنی همان صادرات سفید چرا که تبدیل به برند نشده اند.
من بارها گفته ام که ما خودرو ساز نمی شویم و باید سرمایه و تمرکز خود را بر صنایعی مثل فولاد و... بگذاریم. استقلال کشورها به این معنی نیست که همه چیز را خودشان تولید کنند بلکه باید آنچه را که دارای ارزش افزوده برای کشور است، تولید کنند.
دوره مزیت های نسبی تمام شده است.
اداره کشور بدون نفت یک شعار نیست و کاملا امکان تحقق دارد.
متاسفانه آنچه در نظر دولتمردان ما از هر طیف و جناحی وجود ندارد، منافع ملی است. دولتمردان تنها به منافع حزبی و گروهی خود توجه می کنند.
با توجه به شرایط امروز کشورما با عضویت فعال در WTO چقدر فاصله دارد؟
ما فاصله زیادی داریم و حتی هنوز در مسیر درست هم برای رسیدن به آن قرار نگرفته ایم. من آقای روحانی را شیخ زیرک دیپلمات می دانم و سوال من از ایشان این است که چرا در 4سال گذشته که سکان اداره کشور را در دست داشتند مذاکرات چند جانبه در این زمینه را آغاز نکردند و خواسته یا ناخواسته در حال از دست دادن دوستان خود در این مسیر هستیم.
یکی از الزام هایی که می بایست در جهت حضور در بازارهای بین المللی یا سازمان تجارت جهانی مورد توجه قرار بگیرد، ایجاد فضای رقابتی بین تولیدکنندگان داخلی است. این رقابت چگونه ممکن می شود؟
مانع ورود نشویم اما باید تعرفه کالاهای خارجی را آنقدر افزایش دهیم تا صرفه ورود نداشته باشد و اختلاف قیمت ها باید آنقدر زیاد باشد تا فضای رقابتی سنگین شود نه اینکه کالاهای خارجی آنقدر ارزان قیمت باشد که همه به آنها روی بیاورند.
متاسفانه ما سیاست های کلی نداریم که با تغییر دولت ها ثابت بماند و همین موجب می شود هر دولتی حرف خودش را بزند در حالی که اقتصاد دیگر تکرار اشتباهات را بر نمی تاید. یک اشتباه ما باعث عقب ماندگی چند ساله ما می شود.
با توجه به اینکه موضوع برندسازی هنوز به اندازه کافی در کشور ما نهادینه نشده است و این شائبه وجود دارد که مسئولان رده بالای کشور با ایجاد برند در تولید مشکل دارند، فکر می کنیدچطور می توان این شائبه را برطرف کرد؟
رهبر معظم انقلاب در یکی سخنرانی های خود مطرح کردند که «از واژه برند بدم می آید» . معنی اصلی این حرف آن است که من از برند بازی بدم می آید نه از برند سازی. مقدمه پیشرفت یک کشور در تولید داخلی برای رسیدن به اقتصاد مقاومتی برند سازی است. باید عرق ملی در خصوص تولید ملی و کالای داخلی ایجاد شود تا مردم به مصرف آن بپردازند و این با برند سازی ممکن می شود.
در کشور ما سرمایه های ملی هزینه برندبازی می شود. چرا باید شیر فرانسوی، پنیر آلمانی و آب نروژی در کشور ما وجود داشته باشد. آیا ما دراین زمینه ها تولید ملی نداریم؟
دولت ها به ویژه دوره های نهم و دهم ذائقه مردم را به سمت مصرف کالاهای خارجی تغییر دادند.
دولت یازدهم در آغاز کار بیشترین تمرکز خود را بر دیپلماسی سیاسی و خروج ایران از انزوا گذاشت تا اینکه موفق به اجرای برجام شد. آیا برجام در کاهش این فاصله موثر نبوده است؟
برجام کار بسیار بزرگی بود و من تلاش تیم مذاکرات هسته ای دولت یازدهم را تقدیر می کنم. اما برجام نه به آن حقارت است که دلواپسان می گویند نه آنقدر بزرگ است که موافقان می گویند.
برجام فی نفسه به وضعیت ایران در نظام بین الملل کمک کرد و باید اتفاق می افتاد. برجام نگاه دنیار را به ما تلطیف کرد و همین رفت و آمدهای هیات های تجاری حداقل تصویر کشور را تغییر داد و ما را به WTO نزدیک تر کرد.
اما چرا آن مسیر را ادامه ندادیم؟ چرا اتفاقاتی مثل حمله به سفارت عربستان رخ داد؟ چرا کمیته ملی برند تعطیل شد؟ چرا ما از مسیر سازمان تجارت جهانی خارج شدیم؟ چرا دولت بحث کپی رایت را مطرح نکرد؟ چرا مرکز مطالعات ملی جهانی شدن تعطیل شد؟ چرا دفتر تام الاختیار WTO در ایران تعطیل شد؟
فکر می کنید اگر 4سال دیگر در اختیار دولت یازدهم قرار بگیرد فرصت برای اجرای آنچه پیش تر مطرح کردید، آیا فرصت کافی برای عضویت دائم ایران در WTO وجود دارد؟
من خیلی خوش بینم که در آینده اشتباهات را تکرار نکنیم و حداقل سرمایه های بیشتری نسبت به دوران دولت های نهم ودهم از بین نرود. بی انصافی است اگر چشم بر تلاش های روحانی ببندیم. در سال 84 که ایران عضو ناظر سازمان تجارت جهانی شد رتبه کسب و کار ایران براساس گزارش بانک جهانی 108 بود و درست 8 سال بعد یعنی در سال 92 که دولت تحویل داده شد رتبه کسب و کار ایران با 44 درجه سقوط به رتبه 152 رسید و تلاش دولت روحانی بود که اوضاع را بهتر کرد و رتبه ایران از 152 به 120 رسید.
من فکر می کنم نباید اشتباهات دولت های نهم و دهم را تکرار کنیم. باید به دولت روحانی فرصت دهیم و من معتقدم حداقل در مسیر WTO روحانی باید بماند. اگر بخواهیم مسیر درست تجارت خارجی را ادامه دهیم، روحانی باید بماند و این نظر کارشناسی من است نه نظر انتخاباتی.

 96 004

               

banner ulepress

banner ebcl